دلم گرفته از عشق های امروزی نمیدانم شاید نتوان آن ها را عشق نامید زیرا عشق پاک و مقدس است این روزها به نام عشق وارد زندگیت می شوند ، وانمود می کنند دوستت دارند و حتی سکوت و اخمت هم برایشان مهم است اما همین عاشق های دروغین ، روزی به بهانه ای کوچک رهایت می کنند و آنوقت است که از هر چیز کوچکی برای آزارت استفاده می کنند دلت را می شکنند تنت را می لرزانند باعث می شوند حتی از نام عشق هم بترسی ...

دلم تغییر میخواهد

از آن هایی که با خود لبخند و دلخوشی می آورد

دلم می خواهد خودم ‚ اخلاقم ‚ زندگی ام را تغییر دهم

احساس می کنم آرامشم را به دیگران گره زده ام

به لبخند ‚ آرامش ‚ نگاه و حتی حضورشان

روزی کسی که مرا خوب میشناخت به من گفت : " خودت را درگیر دیگران نکن ‚ کمی برای خودت زندگی کن و به فکر خودت باش ."

به گمانم راست میگفت ‚ نمیدانم در تمام سال های زندگی ام ‚ چند سال یا چند روز برای خودم زندگی کرده ام..

درک شدن چقدر دلنشین است... این که گاهی .... دوستی ٬ همدمی ٬ همراهی باشد که تورا بفهمد... و بداند که تو همان عشق آرام و صبوری که گاهی بی حوصله می شود... داد و فریاد راه می اندازد و همه را به هم می ریزد... این که کسی باشد که بفهمد بی حوصلگی هایت از دلتنگی ست و از سر خستگی... وبه جای ناراحت شدن و اخم کردن حرفهایت را به دل نگیرد... وبا محبت آرامت کند... خوب است که کسی باشد تورا بپذیرد و کنارت باشد... باهمه بدی ها و بی حوصلگی هایت و با تمام اعصاب خوردی ها و غرغر زدن هایت ... و یادش نرود که تو همان خوب همیشگی هستی که... فقط و فقط کمی خسته شده ای..

افرادی هستند که هیچ وقت فراموش نمیکنم : ۱.کسانی که بهم یادآوری کردند زندگی هرچند سخت بگذره ولی میشه لبخند زد ۲.کسانی که در مشکلات و تنهایی هایم کنارم بودند ۳. کسانی که حرف دلم رو فهمیدند ۴.کسانی که بغضم را تبدیل به لبخند کردند ۵. کسانی که دلم را شکستند ۶.کسانی که غرورم را نادیده گرفتند ۷.کسانی که دوستشان دارم و محبتم را از سر نیاز میبینند نه علاقه هیچ یک را فراموش نمیکنم نه خوبی ها و نه بدی ها بدی هارا به خدا میسپارم اما کسانی که بدی کردند را هیچگاه فراموش نمیکنم اما خوبی هارا جبران میکنم هرچندجبرانش سخت باشد «در این مورد یک قانون برای خودم وضع ک

آدم ها در دنیای مجازی به راحتی عاشقت می کنند

به راحتی برایت نقش عاشق دلسوخته را بازی میکنند

به راحتی وارد قلب و دنیایت می شوند

اما یک روز به بهانه ای کوچک ‚ به راحتی و در یک چشم برهم زدن رهایت میکنند و میروند ...

به راستی که دنیای مجازی چه معلم خوبی است ‚ چقدر خوب بی وفایی را به آدم ها آموخته است ...

دریا چه آرامش عجیبی دارد ...

با صدای آرام و زیبای امواجش دلربایی می کند

اما یک روز همین امواج آرام ,خانمان برانداز و مهیب میشود و دیگر نشانه ای از آرامش در آن دیده نمیشود ...
درست مانند کسانی که عشق و آرامش را به قلبت هدیه میدهند اما روزی با نگاهی یا کلامی , قلب و تمام وجودت را غرق آشوب میکنند ...

گاهی زندگی سخت میشود آنقدر سخت که احساس میکنی به آخر خط رسیده ای به خودت میگویی مگر از این بدتر هم میشود به جایی میرسی که دیگر هیچ کس و هیچ چیز نمیتواند مرهمی بر دردت شود جایی که حتی خودت هم نمیتوانی خودت را آرام کنی نمیدانم در این مواقع حرف هایی که دیگران میزنند مانند " درست میشود" یا "این نیز بگذرد" چقدر کارساز است اما من معتقدم در این زمان به کسی نیاز داری تا با مهربانی دستت را بگیرد ‚ درچشمانت نگاه کند و با لبخند بگویید : "حتی اگر ازاین سخت تر هم بشود من درکنارت میمانم و باهم این روزهای سخت را پشت سرمیگذاریم ."